Mardin ile İlgili Şiirler

Bal sarısı bir akşam iner duvara, Serin bir gölge çekilir taş araya. Ova susar, gök uzak bir kapı, İçimde büyür Mardin’in yankısı.

Güneyden gelen yel avluyu dolaşır, Eski bir eşikte gün sessizce alışır. Uzakta genişler buğulu toprak, Mardin, gönlüme konan sıcak bir konak.

Basamaklarda ağırlaşır günün sesi, Kemer altında dinlenir yolcunun nefesi. Bir pencere açar göğe dar çerçevesini, Şehir saklar taş aralarında geçmişini. Akşam, ovaya mor bir örtü bırakır, Uzak tarlalarda son ışıklar çakır. Dönüş vakti yaklaşsa da yolun sonu, Mardin taşır içimde kendi yönünü.

Sarı duvarlara ince bir aydınlık düşer, Bakır kapta su, günle birlikte ürperir. Dar geçitlerden ekmek kokusu yayılır, Mardin’in sabahında insan yeniden dirilir. Yüksek damlardan ufuk daha geniş görünür, Toprakla gök aynı sessizlikte buluşur. Bir şehir değil yalnızca gördüğüm, İçimde köklenen eski bir duygudur.

Yokuşun başında bekler eski konak, Penceresinde uyur solgun bir ışık. Duvarlara sinmiş nice ayak izi, Zamanla konuşur şehrin her taşı. Aşağıda serilir geniş Mezopotamya, Rüzgâr taşır toprağın ağır kokusunu. Baktıkça uzaklar yaklaşır insana, Ufuk açar kalbin unutulmuş kapısını. Gün iner, damlarda bakır renk parlar, Bir ezgi gibi çoğalır akşam sesleri. Mardin’i gören yanında götürür, Şehrin susmayan derin nefesini.

Nar çiçeği titreşir beyaz avluda, Güneş küçük bir leke bırakır taşta. Kemerler altında serinler öğle, Duvarlar fısıldar unutulmuş sözler. Ovanın çizgisi akşamla soluklaşır, Uzak tepeler puslu bir resme dönüşür. Bir bakış yeter şehre bağlanmaya, Kalp, bilmediği bir hatırayı bulur. Gece sessizce iner yüksek evlere, Ay, gümüş bir iz bırakır eşiklere. Mardin’in adı anıldığında içimde, Eski bir kapı açılır uzaklara.

Sabahın ilk sesi düşer basamağa, Bir gölge süzülür kapı aralığına. Duvarlar güneşle renk değiştirirken, Şehir uyanır ağırbaşlı bir düşten. Dar sokak kıvrılır yamaç boyunca, Bir kedi uyur gölgeli taşın üstünde. Mor bir çiçek sarkar pencereden, İnce bir neşe kalır günün yüzünde. Aşağıda toprak uçsuz bir deniz, Uzaklık burada şaşırtıcı derecede yakın. İnsan ovaya bakarken anlar, Kendi içindeki yolların da uzunluğunu. Ay yükselir konakların üzerinden, Sessizlik yayılır damdan dama. Mardin, geçmişi bugüne bağlayan, Sıcak bir iz bırakır her adımda.

Yokuşta bir ev, güneşe dönük yüzüyle, Kapısı açık bekler geleni. Taş duvarın serin kıvrımlarında, Gün saklar öğle sıcağının sesini. Bir çocuğun kahkahası çınlar geçitte, Uzakta çan, yakında insan telaşı. Mardin’in renkleri birbirine karışır, Her sokak taşır ayrı bir yaşamı. Mezopotamya uzanır aşağıda, Tarlalar ışıkla bölünür sessizce. Yükseklerden bakınca dünya, Bir avuç toprağa sığar düşüncede. Akşamın kızılı konar pencerelere, Rüzgâr dolaşır boşalan yollarda. Şehirden ayrılanın ardında kalmaz yalnız, Mardin yürür onunla uzak diyarlarda.

Gün, açık renkli bir perde gibi, Taş evlerin üzerine serilir. Kuşlar damlardan yükselirken, Sokaklarda ilk adımlar belirir. Avlularda kapılar aralanır, Bakır sesleri karışır sabaha. Kemerli geçitlerin serinliğinde, Zaman yavaşlar eski bir masala. Yamaçtan aşağı uzanır ova, Toprak, ışığı sessizce emer. Uzak çizgiler gökle birleşince, İnsan kendi sesini daha iyi dinler. Öğle, gölgeleri duvar dibine toplar, Bir çeşme başında dinlenir sıcaklık. Taşların arasında serinleyen su, Şehre verir sabrın berraklığını. Akşam, kızıl bir mühür bırakır göğe, Yıldızlar görünür damların üstünde. Mardin’den kalan en güzel şey, Uzakta bile süren yakınlık duygusu.

Bir perde kıpırdar sabah yelinde, Işık dolaşır oyma taşların üzerinde. Avluda demlenen çayın buğusuyla, Yeni gün yerleşir sessizce şehre. Basamaklar çoğalır yamaç boyunca, Her dönüşte başka bir kapı görünür. Eski evlerin gölgeli yüzünde, Nice hayatın sıcaklığı duyulur. Aşağıda uzanan bereketli toprak, Bulutların altında derinleşir. Mezopotamya’nın geniş soluğu, Mardin’in yüksek sessizliğine karışır. İkindi, duvarlara uzun çizgiler çizer, Sokak serinlikle yeniden canlanır. Bir ses yükselir taşların arasından, Günlük hayat akşamla çoğalır. Ay, konakların damında gezinirken, Uzak yollar ince bir düşe dönüşür. Mardin’den ne kadar ayrı düşülse, İçteki şehir o kadar büyür.