Papatya ile İlgili Şiirler

Kırın avucunda beyaz bir düğme, Sarı bir gülüş saklar içinde. Papatya, sabahın en sessiz sözü, Kalır gönlümün açık yerinde.

Bir papatya eğilir rüzgâra, Güneş konar ince omzuna. Ne kadar küçük görünse de, Bahar taşır avucumda.

Çimenlerin arasında uyanır, Beyaz kanatlı minicik bir düş. Sarı yüzünde öğle parıldar, Kırın kalbine bırakır gülüş. Papatya deyince içim açılır, Eski bir yaz döner kapımdan. Bir çiçek, koca bir huzur taşır, Sessizce uzanır avucumdan.

Dallar değil, gökyüzü büyütür Papatyanın narin başını. Toprak ona sabrı öğretir, Bahar verir beyaz taşını. Bir dilek konar yapraklarına, Çocukça, tertemiz, ürkek. Koparmadan da sevebilir insan, Bakmak yeter bazen, gülümsemek.

Sabah çiyiyle parlar kır, İnce sapında titrer ışık. Papatya, sessiz bir haber gibi, Güne taşır içten bir sıcaklık. Arılar uğrar sarı kalbine, Rüzgâr tarar beyaz saçını. Her yaprağı başka bir masal, Her kokusu çocukluğumun yazını. Akşam iner, renkler solarken O yine usulca bekler beni. Küçük bir çiçeğin gölgesinde Bulurum dünyanın sevincini.

Papatya açmış yol kenarında, Geçen buluta yüzünü çevirmiş. Sanki uzaklardan gelen bir dost, Beyaz bir selam gönderivermiş. Kırın ortasında tek başına, Yine de kimsesiz değil asla. Kelebek, kuş ve yaz kokusu Toplanır onun çevresinde usulca. Ben de eğilip bakarım ona, İçimde hafifler bütün ağırlık. Bir çiçeğin sade güzelliği Bazen kalbe yeterli aydınlık.

Gün daha doğmadan kırın üstünde Çiy taneleri parlar inci gibi. Papatyalar uykudan kalkarken Bahar serer beyaz örtüsünü. Sarı göbeklerinde saklıdır Öğleye benzeyen küçük güneş. Rüzgâr değdikçe sallanırlar, Kırda çoğalır ince bir neşe. Bir çocuk geçer, durup seyreder, Elinde dilek, gözünde merak. Papatya ona şunu öğretir: Güzellik bazen sessiz yaşar ancak. Akşamın moru çökünce yere Çiçekler kapanır, dinlenir kır. Sabah yeniden açılmak için Toprakta saklanır tatlı bir sır.

Penceremin önünde bir papatya, Saksısında baharı büyütür. Dışarıda yağmur ince ince, İçeride sarı bir ışık yürür. Onu her gün sularken biraz Kendime de umut veririm. Solgun geçen saatlerin içinden Yeni bir başlangıç seçerim. Beyaz yaprakları incitmeden Güneşe doğru uzanır boynu. Küçük bir çiçek anlatır bana Sabırla güzelleşir hayatın yolu. Gece lambası söndüğünde bile Papatya kalır düşlerimde. Bir avuç toprağın içinde Büyük bir huzur büyür evimde.

Kırlara serilmiş beyaz yıldızlar, Sabahın serinliğinde parlar. Papatya, toprağın temiz sesi, Sessizce içime bahar saçar. İnce sapında durur gökyüzü, Sarı merkezinde sıcak bir gün. Bakınca uzaklaşır bütün telaş, Yumuşar kalbimde sertleşen dün. Kelebekler uğrar çevresine, Çimenler eşlik eder dansına. Rüzgâr, nazik parmaklarıyla Türkü söyler her yaprağına. Bir dilek fısıldar çocuklar, Yaprak sayarken gülerek. Oysa sevgi, koparmadan da Büyür bir çiçeğe bakarak. Gün batınca kızıl bir sessizlik Kırın üzerine ağır ağır iner. Papatya kapanır, fakat umudu Ertesi sabaha kadar bekler.

Yol kıyısında gördüm onu, Tozlu taşların yanı başında. Beyazlığı öyle duruyordu ki Bir bulut kalmıştı yeryüzünde sanki. Papatyanın sarı yüzünde Eski bir yazın izi vardı. Dedemin anlattığı kır masalları O küçük çiçekte yeniden doğardı. Yağmur yağdı, yol karardı, Dallar eğildi sessizce. Papatya yine doğruldu sonra, Kendi ışığına güvenerek. Güçlü olmak gürültü değildir, Bunu ondan öğrendim bir gün. Nazik kalan her kalbin içinde Saklanabilir kocaman bir düğün. Şimdi nerede bir papatya görsem Durur, dünyayı biraz dinlerim. Beyaz yaprakların arasından Kendime yeni bir sabah seçerim.