Sivas ile İlgili Şiirler

Bozkırın alnında serin bir sabah, Sivas, sessizliğe giydirilmiş şehir. Taş duvarlarda geçmişin sıcaklığı, Adın içimde yanan küçük bir mühür.

Divriği’nin taşında ince bir dua, Kızılırmak uzakta gümüşten akar. Sivas deyince gönlümde bir kapı, Eski bir türkü gibi usulca açar.

Geniş göğün altında ağır ağır gün, Çarşıya karışır tandır kokusu. Bir çeşme başında dinlenir zaman, Sivas’ta yavaşlar yolun duygusu. Kızılırmak kıyısında akşam iner, Köprüler turuncu bir ışık taşır. Uzakta yükselen taş bir hatıra, Geçmişle yarını aynı yerde buluşturur.

Kışın beyazlığı serilir dama, Soba başlarında koyulaşır sohbet. İç Anadolu’nun dürüst rüzgârı, Bir şehrin kalbine bırakır emanet. Divriği Ulu Camii, taşta açan gül, Gölgesinde susar acele edenler. Sivas’ın adıyla büyür içimde, Yolunu memlekete çeviren seferler.

Sabahın ilk treni ufku yararken, İstasyon çevresinde uyanır şehir. Bir simit sıcaklığı, bir selam sesi, Günün kapısını aralar Sivas. Kızılırmak boyunca kızıl bulutlar, Akşamı suyun yüzüne serper. Kıyıda yürüyen yalnız bir çocuk, Uzaklara bakıp memleketi bekler. Divriği’nin taşında sabırla duran, Ustaların bıraktığı ince bir izdir. Sivas, geçmişten bugüne uzanan, Sessiz fakat derin bir nefesimizdir.

Yayla kokusu siner rüzgârlara, Atların nalında duyulur sabır. Bozkırın ortasında bir avuç gölge, Gönlümde çocukluk günleri kadar. Eski konaklarda pencere ışığı, Geceye sarı bir hikâye dizer. Sivas’ın sokakları, bilen kalplere, Her köşede saklı bir hatıra verir. Uzak şehirlerde adın anılınca, Birden yumuşar içimdeki gurbet. Kızılırmak gibi süren bu bağla, Memleket yeniden olur emanet.

Gün doğar, tepelerin ardı kızarır, Çatıların üstünde ince bir ayaz. Fırından yükselen ekmek kokusu, Sokaklara serper sıcak bir telaş. Sivas’ın meydanı kalabalıklaşır, Adımlar birbirine karışır yavaşça. Bir esnaf kapısında selam çoğalır, Şehir kendini anlatır bakışlarla. Divriği Ulu Camii, taşın şiiri, Duvarında sabrın zarif çizgisi. Orada insan anlar: zaman geçse de, Ustaların kalır gönül bilgisi. Kızılırmak akşamı taşırken sessiz, Ufukta morlaşır yorgun tepeler. Sivas, içimizde büyüyen bir yurt, Dönmeyi öğreten eski seferler.

Kar düşer, damlarda uyur beyazlık, Sokak lambasında parlar gece. Bir pencere ardı, bir çay buğusu, Isıtır kışın ortasında herkesi. Baharda bozkırın rengi değişir, Çiçekler görünür taşların yanında. Rüzgâr, uzak köylerden haber getirir, Şehir uyanır toprağın çağrısında. Tarih, kapı tokmağında bekler, Konaklar geçmişi saklar içinde. Divriği’den gelen taş ustalığı, Bir ışık gibi durur gözlerimde. Kızılırmak kıyısında susar akşam, Suyun sesine karışır dilekler. Sivas, adı anıldıkça yakınlaşan, Kalbimde yer eden güzel ülkedir.

İç Anadolu’nun geniş alnında, Güneş ağır ağır yükselir her gün. Bozkır, ufuklara serilmiş bir kilim, Üstünde yürürken çoğalır ömrüm. Sivas’ın sabahı başka kokar, Çeşmeler konuşur taş duvarlarla. Bir selam uzanır eski komşudan, Gün başlar tanıdık yüzlerle. Kızılırmak, kızıl akşam içinde, Kendi türküsünü söyler kıyıda. Suyun ardında kalan bütün yollar, Bir gün kavuşur aynı hatıraya. Divriği Ulu Camii, ince bir emek, Taşta filizlenen sessiz güzellik. Bakanın kalbine bırakır usulca, Yüzyıllar aşan bir derinlik. Gurbetin ortasında adın anılsa, Bir pencere açılır içimde hemen. Sivas, dönüşlerin saklı adresi, Memleket duygusunu taşıyan beden.

Kervan yollarından kalmış bir gölge, Akşamın serinliği iner ovaya. Atlı bir haberci gibi rüzgâr eser, Ses verir uzakların yorgun duvarına. Şehrin taş kaldırımı yağmur görünce, Parlar, eski günleri saklar altında. Bir çocuk top peşinde koşarken neşeyle, Büyür hayat küçük bir avluda. Kış gelir; damlarda bembeyaz sessizlik, Ocaklar başında anlatılır zaman. Sivas’ın soğuğu bile dostça durur, İnsanı birbirine yaklaştıran. Baharın ardından uzun yaz gelir, Tarlalarda altın rengi bir dalga. Kızılırmak, ufka doğru yol alırken, Bereket bırakır geçtiği toprakta. Şimdi hangi şehirde olursam olayım, Bir taş yapı düşer aklıma bazen. Divriği’nin ışığı, bozkırın sesi, Sivas’ı yeniden kurar içimde hemen.